Athena is een film die je als een mokerslag in de onderbuik raakt. Regisseur Romain Gavras levert een viscerale ervaring die zich afspeelt tegen de achtergrond van een hedendaags Frankrijk, verscheurd door sociale en raciale kwesties. Het verhaal begint na de tragische dood van de 13-jarige Athena1, wiens broers Idir, Abdel en Karim worden meegezogen in een draaikolk van wraak en geweld.
De film opent met een lange, ononderbroken shot dat de kijker direct in de actie trekt, een stilistische keuze die zich door de hele film heen voortzet. De camera beweegt zich door de chaos als een onzichtbare getuige, waardoor de kijker zich midden in de opstand bevindt. Het cinematografische vakmanschap is uitzonderlijk, met een beklemmende soundtrack die de intense scenes ondersteunt.
De heren huizen van de fictieve Parijse voorstad Athena zijn omgetoverd tot een vesting waarin de broers en hun medestanders strijden tegen politie en rivaliserende bendes. De plaats wordt bijna een personage op zich, haar gangen en muren dragen de echo’s van woede en de kreten van verzet.
Athena blinkt uit in haar representatie van de complexiteit van broerschap en wraak. Abdel, gespeeld door Dali Benssalah, is de nuchtere soldaat die terugkeert uit een missie, geconfronteerd met het verlies en de chaos die zijn broers veroorzaken. Zijn prestatie is gevuld met subtiele emoties en een tragische onvermijdelijkheid die een menselijk gezicht op het conflict plakt.
Samuel Jouy speelt Idir, de oudste broer, wiens leiderschap en strategische denkwijze centraal staan in de opstand. Hij levert de gedrevenheid en het charisma dat nodig is voor zijn rol. Aan de andere zijde staat Karim, vertolkt door Anthony Bajon, wiens ongebreidelde woede en impulsiviteit tot catastrofale beslissingen leiden.
De dynamiek tussen de broers laat een diepere laag zien over hoe individuen reageren op trauma en onrecht. Hun interacties zijn gevuld met liefde, pijn en een diepgewortelde complexiteit die de kijkers bijblijft lang na het zien van de film.
De ondersteunende cast levert aanvullende perspectieven en toont hoe een gemeenschap kan worden getekend door tragedie. De vrouwen in de film, hoewel minder op de voorgrond, presenteren een krachtige tegenkracht tegen het mannelijke geweld.
Waar Athena soms te kort schiet, is in het overbrengen van een compleet verhaal. De film focust zo intens op het esthetische en de actiescenes dat sommige kijkers moeite kunnen hebben met het volgen van het onderliggende narratief en personageontwikkeling.
Tegen het einde van de film blijft het publiek achter met een gevoel van urgentie en onbehagen over de staat van onze huidige maatschappij. Athena stelt belangrijke vragen over broederschap, loyaliteit en het rechtssysteem, zelfs al biedt het geen gemakkelijke antwoorden.
Met Athena zet Romain Gavras een harde, gelaagde film neer die nog lang in het geheugen van de kijker gegrift zal blijven. Het is een krachtige meditatie over moderne conflicten en de cycli van geweld die gemeenschappen kunnen vernietigen. Voor wie op zoek is naar een film die ertoe doet, die uitdaagt en prikkelt, is Athena een must-see.
